23اکتبر 2024- بر اساس داده‌های ارائه شده در نشست سالانه CHEST، بیماران مبتلا به COPD و دیابت نوع 2 که از آگونیست‌ها و هم آگونیست‌های GLP-1 استفاده می‌کردند، در مقایسه با افرادی که از سایر داروهای دیابت نوع 2 استفاده می‌کردند، نتایج تنفسی بهتری داشتند.

دکتر Nutchapon Xanthavanij، از بیمارستان Mount Auburn در کمبریج، ماساچوست، گفت: "آگونیست های GLP-1 ممکن است به طور بالقوه برای کاهش خطر تشدید COPD و سایر عوارض استفاده شوند."

برای ارزیابی تأثیر آگونیست‌ها و هم آگونیست‌های GLP-1 بر سایر پیامدهای تنفسی، محققان یک مطالعه کوهورت گذشته‌نگر روی 393106 بیمار 18 ساله و بالاتر از پایگاه داده ی TriNetX ، که بین آوریل 2005 و مارس 2023 مبتلا به COPD  و دیابت نوع 2 تشخیص داده شدند، انجام دادند. محققان کل گروه را به دو گروه تقسیم کردند: بیمارانی که آگونیست یا هم آگونیست GLP-1 دریافت کردند و آنهایی که سایر داروهای دیابت نوع 2 دریافت کردند.

پیامدهای اولیه این مطالعه شامل مرگ و میر ناشی از همه علل، تشدید COPD، وابستگی به اکسیژن و فشار خون ریوی بود. پیامدهای ثانویه شامل برونشیت مکرر، پنومونی، لوله گذاری و ادم ریوی بود.

پس از تطبیق نمره تمایل 1:1، جمعیت نهایی این مطالعه شامل 28447 بیمار در هر دو گروه GLP-1 و گروه کنترل بود.

نتایج تجزیه و تحلیل خطر متناسب کاکس نشان داد که استفاده از آگونیست‌ها یا کوآگونیست‌هایGLP-1 با نرخ کمتر مرگ و میر به هر علتی(نسبت خطر=0.54؛ 95% فاصله اطمینان: 0.5-0.58) و کاهش خطر تشدیدCOPD ( نسبت خطر=0.88؛ 95% فاصله ی اطمینان: 0.81 تا 0.96) ، کاهش وابستگی به اکسیژن(HR=0.77؛ 95% فاصله ی اطمینان: 0.7 تا 0.84) و کاهش فشار خون ریوی (HR =0.78؛ 95% فاصله ی اطمینان: 0.7 تا 0.87) مرتبط بودند.

دکتر زانتاوانیج گفت: «مشاهده اینکه آگونیست هایGLP-1 با کاهش 48 درصدی مرگ و میر ناشی از همه علل در بیماران COPD مرتبط است، بسیار جالب توجه بود. متاآنالیزهای قبلی کاهش 12 درصدی مرگ و میر ناشی از همه علل را در جمعیت عمومی مبتلا به دیابت نوع 2 با استفاده از آگونیست هایGLP-1  نشان داده است، اما یافته های ما نشان دهنده درجه بیشتری از کاهش مرگ و میر در بیمارانCOPD  است. این اثر را نمی توان به طور کامل با مزایای قلبی عروقی و کلیوی آگونیست هایGLP-1  توضیح داد. ممکن است به کاهش عوارض ریوی، اثر کاهش وزن یا سایر مکانیسم‌های ناشناخته در بیماران COPD مرتبط باشد».

آنها همچنین ارتباطی را بین استفاده از آگونیست‌ها یا کوآگونیست‌های GLP-1 و خطر عود کمتر پنومونی(HR= 0.8؛ 95% فاصله اطمینان: 0.75 تا 0.85)، ادم ریوی(HR=0.77؛ 95% فاصله اطمینان: 0.7 تا 0.85) و لوله گذاری(HR= 0.64؛ 95% فاصله اطمینان: 0.55 تا 0.75) یافتند.

دکتر زانتاوانیج گفت: ما از این که آگونیست های GLP-1 این کاهش قابل توجه در عوارض ریوی را نشان می دهند، شگفت زده شدیم. در حالی که مکانیسم های دقیق نامشخص است، مطالعات بالینی نشان می دهد که آگونیست های GLP-1 ممکن است استرس اکسیداتیو را کاهش دهند و عوامل التهابی را مهار کنند و به طور بالقوه التهاب راه هوایی و محدودیت جریان هوا را در COPD بهبود بخشند.

علاوه بر این، محققان خطر بیشتری را برای گاستروپارزی در میان بیمارانی که آگونیست ها یا کوآگونیست هایGLP-1  را دریافت کردند، مشاهده نمودند(HR= 1.22؛ 95% فاصله اطمینان: 1 تا 1.48). با این حال، محققان خاطرنشان کردند که هیچ تفاوتی در خطر انسداد روده، بیماری صفراوی و پانکراتیت بین هر دو گروه وجود ندارد.

دکتر زانتاوانیج گفت: «یافته‌های ما از آزمایش‌های بالینی آینده برای بررسی استفاده از آگونیست‌هایGLP-1  در بیماران مبتلا به COPD حمایت می‌کند. اثر کاهش وزن نیز باید در نظر گرفته شود».

محققان چندین محدودیت این مطالعه را تایید کردند، از جمله اینکه با وجود استفاده از یک پایگاه داده بزرگ، به سوابق اولیه ی بیماران دسترسی نداشتند .دکتر زانتاوانیج گفت: «همچنین، تشخیص‌های مورد استفاده در تجزیه و تحلیل‌ها توسط ICD-10 طبقه‌بندی می‌شوند، که ممکن است به دلیل کدگذاری کمتر از عتداد واقعی یا کدگذاری نادرست در معرض سوگیری باشد. این یافته‌ها امیدوارکننده هستند، اما مطالعات آینده‌نگر به‌ویژه کارآزمایی‌های تصادفی‌ کنترل‌شده، برای تأیید این نتایج ضروری است».

منبع:

https://www.healio.com/news/pulmonology/20241022/glp1-agonists-may-improve-respiratory-outcomes-among-patients-with-copd-type-2-diabetes